تفاوت بین دیودهای لیزر و فتودیود چیست؟

Oct 04, 2024|

دیودهای لیزر (LD) و فوتودیودها (PD) دستگاه‌هایی هستند که معمولاً در اپتوالکترونیک مدرن مورد استفاده قرار می‌گیرند. اگرچه هر دو بر اساس ساختارهای دیودی ساخته شده اند، تفاوت های قابل توجهی در اصول و کاربردهای آنها وجود دارد.
در ابتدا، اجازه دهید دیود لیزر (LD) را تجزیه و تحلیل کنیم. دیود لیزر یک لیزر فعال است که می تواند انرژی الکتریکی را به تابش لیزر تبدیل کند. ساختار آن شبیه به یک دیود اتصال PN معمولی است که از یک اتصال PN و مواد لیزری تشکیل شده است. در اتصال PN مواد لیزری، الکترون‌ها در حالت‌های انرژی بالا با اعمال یک ولتاژ خارجی برانگیخته می‌شوند و زمانی که این الکترون‌ها از حالت‌های پرانرژی به حالت‌های کم انرژی تبدیل می‌شوند، تابش لیزر تولید می‌کنند. دیودهای لیزر به دلیل اندازه کوچک، توان کم، راندمان بالا و گزینه های طول موج متعدد در زمینه هایی مانند ارتباطات، چاپ لیزری و ذخیره سازی نوری به طور گسترده ای استفاده می شوند.
دیود لیزر یک دستگاه نیمه هادی است که هسته آن یک اتصال ناهمگون چندگانه است که از چندین ماده مختلف از جمله یک لایه نوع n-، لایه نوع ap- و یک لایه فعال تشکیل شده است. اتصال PN بین لایه n-و لایه{4}نوع p در تبدیل فوتوالکتریک نقش دارد و ویژگی های ولتاژ و جریان این اتصال تعیین می کند که آیا دیود لیزر به درستی کار می کند یا خیر. لایه فعال یک جزء حیاتی از دیود لیزر است و مواد آن طول موج انتشار دیود لیزر را تعیین می کند. به عنوان مثال، دیودهای لیزر مادون قرمز رایج از مواد GaAs استفاده می کنند، در حالی که دیودهای لیزر نور مرئی از مواد InGaP استفاده می کنند.

H07f50815146243f8a6dd7c21c978cf564jpg720x720q50avif

فرآیند کار دیودهای لیزر عمدتاً شامل تزریق، بهره و بازخورد است. هنگامی که یک ولتاژ رو به جلو به اتصال PN اعمال می شود، حامل ها به لایه فعال تزریق می شوند که باعث افزایش قابل توجهی در چگالی حامل لایه و تابش لیزر هیجان انگیز می شود. در داخل اتصال PN، ساخت دیود لیزر اثری از بازتاب موج نور ایجاد می‌کند، جایی که لیزر منعکس می‌شود و به انتشار در لایه فعال ادامه می‌دهد و در نتیجه به افزایش می‌رسد. بخشی از امواج نور در دیود لیزر را می توان از طریق پنجره خروجی به بیرون فرستاد تا پرتو لیزر را تشکیل دهد.
در مقابل، فتودیودها (PDs) دستگاه‌های غیرفعال هستند که عمدتاً برای تبدیل فوتوالکتریک استفاده می‌شوند و انرژی نور را به انرژی الکتریکی تبدیل می‌کنند. ساختار PD اساساً شبیه دیودهای لیزر است که آنها نیز از ساختار PN تشکیل شده اند، اما بدون مواد لیزری. PD نقش یک منبع جریان را در مدار بازی می کند و سیگنال جریان تبدیل شده فوتوالکتریک را از طریق مدارهای خارجی برای دستیابی به تشخیص و اندازه گیری سیگنال های فوتوالکتریک پردازش می کند. مواد متداول مورد استفاده برای PD عبارتند از سیلیکون (Si)، ژرمانیوم (Ge) و مواد کامپوزیت، با محدوده طول موج کاری از نور مرئی تا مادون قرمز.
اصل کار PD ساده و شهودی است. هنگامی که نور به محل اتصال PN تابش می شود، انرژی فوتون حامل های داخل پیوند PN را تحریک می کند. در انواع خاصی از ساختارها، فوتون‌ها می‌توانند الکترون‌ها را از باند ظرفیت به نوار رسانایی برانگیزند و جریانی را تشکیل دهند. جریان تولید شده توسط فتودیود مستقیماً با شدت نور فرودی متناسب است که می تواند شدت نور را منعکس کند.
دیودهای لیزر و فتودیودها به دلیل اصول و ساختار متفاوتی که دارند کاربردهای متفاوتی دارند. دیودهای لیزر عمدتاً در زمینه هایی مانند ارتباطات نوری، چاپ لیزری و ذخیره سازی نوری استفاده می شوند. اندازه کوچک، راندمان بالا و طول موج های متعدد قابل انتخاب، آنها را به اجزای مهمی در ارتباطات نوری تبدیل می کند. فتودیودها عمدتاً در زمینه هایی مانند تشخیص فوتوالکتریک، اندازه گیری نور و کنترل خودکار نور استفاده می شوند و نقش مهمی در اندازه گیری شدت نور، تبدیل فوتوالکتریک و انتقال اطلاعات نور دارند.
به طور خلاصه، اگرچه هر دو دیود لیزر و فتودیود بر اساس ساختارهای دیودی هستند، اما تفاوت های قابل توجهی در اصول و کاربردهای آنها وجود دارد. LD یک لیزر فعال است که انرژی الکتریکی را به انرژی لیزر تبدیل می کند، در حالی که PD یک دستگاه غیرفعال است که انرژی نور را به انرژی الکتریکی تبدیل می کند. هر دو کاربردهای گسترده ای در زمینه هایی مانند ارتباطات نوری و اندازه گیری نوری دارند.

ارسال درخواست